Άγχος, κατάθλιψη, φόβος, θυµός, µοναξιά, χαµηλή αυτοπεποίθηση και πόσα άλλα δυσφορικά συναισθήµατά βιώνουν καθηµερινά άνθρωποι του ευρύτερου περίγυρου µας, άνθρωποι κοντινοί µας, ακόµη κι εµείς οι ίδιοι.

Η ψυχοδυναµική ψυχοθεραπεία απλώνει τις βάσεις της στην κλασική ψυχανάλυση. Η σύγχρονη, όµως, µορφή της είναι πιο βραχεία και στοχευµένη. Όλα εκείνα τα συναισθήµατα και τα συµπτώµατα που αναφέρθηκαν και µας ταλαιπωρούν τόσο έντονα στην καθηµερινότητα µας, έχουν τη ρίζα τους στο ασυνείδητο κοµµάτι του εαυτού.

Το τεράστιο εκείνο κοµµάτι του ψυχισµού µας, στο οποίο δεν έχουµε καµία συνειδητή πρόσβαση και κανέναν έλεγχο. Ζωώδη ένστικτα (ένστικτα ζωής και θανάτου, όπως τα ονοµάτισε ο Σίγκµουντ Φρόυντ), αρνητικές εµπειρίες, δυσφορικές σκέψεις, παιδικά τραύµατα και συναισθήµατα είναι µερικά από τα στοιχεία που το συνειδητό κοµµάτι του εαυτού έχει ‘’κρύψει’’ ή απωθήσει στο ασυνείδητο, ώστε να καταφέρει να επιβιώσει το άτοµο. Ή διότι ‘’θεωρεί’’ πως έτσι µπορεί να επιβιώσει.

Ο θεραπευτής, έχοντας πλήρη ενσυναίσθηση της ψυχολογικής κατάστασης του θεραπευόµενου, δείχνει τον δρόµο και οδηγεί το άτοµο στη ρίζα του προβλήµατος που προκαλεί τα συµπτώµατα. Έτσι, δουλεύοντας βαθιά µέσα στο ασυνείδητο κοµµάτι της ψυχοσύνθεσης, τα συµπτώµατα αποδυναµώνονται και το άτοµο ανακουφίζεται.

Η ψυχαναλυτική προσέγγιση δίνει τον τροπο στον θεραπευόµενο να φτάσει σε αυτά τα ασυνείδητα επίπεδα χρησιµοποιώντας διάφορες τεχνικές. Παίρνοντας σαν δεδοµένο ότι κάθε δυσφορικό σύµπτωµα που βιώνει ο άνθρωπος έχει τις ρίζες του σε εµπειρίας που βίωσε σε πρώιµα παιδικά στάδια της ζωής του, ο θεραπευτής παίρνει πλήρες ιστορικό του ασθενή σαν πρώτο βήµα. Έπειτα τον οδηγεί σε παιδικές, προεφηβικές και εφηβικές ηλικίες προκειµένου να εντοπιστούν αυτές οι δυσφορικές εµπειρίες.

Με αυτόν τον τροπο το άτοµο ξαναβιώνει τα τραυµατικά αυτά συναισθήµατα που δηµιουργήθηκαν τότε. Γίνεται αναπλαισίωση των παλιών αυτών συναισθηµάτων και έτσι ο ασθενής αποκωδικοποιεί τις µνήµες αυτές και αρχίζει να τις βιώνει µε έναν διαφορετικό πιο υγιή τρόπο.